Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos
Naamloos

Description




My Links

Home
My Profile
Weblog Archives
Friends

Hee, ga je mee...?

Wanneer ik achter mijn computer aan het werk ben en mijn ogen wel eens wegdwalen naar buiten, om even in het niets te zijn, even het hoofd leeg te maken en nieuwe inspiratie op te doen, merk ik dat een paar ogen mij volgen. Daar op de balustrade van het hoge raam wat uitkijkt op de drukke Stationsweg, zit mijn bondgenoot, mijn trouwe vriend me nieuwsgierig in de gaten te houden. Ik kan me voorstellen dat het visualiseren van dit plaatje vreemde beelden kan oproepen, maar mijn bondgenoot, mijn trouwe vriend is geen mens wat uit alle machte aan een bungeejumpkoord bungelt om een blik naar binnen te kunnen werpen bij Zabriski.
Nee, deze bondgenoot in kwestie is een piepjong vogeltje, een Turks Tortelduifje.

Zijn moeder had ver voor de geboorte van de kleine man in kwestie besloten haar nest te bouwen temidden van de stadse drukte, daar waar de connexxion bussen onafgebroken af en aan rijden en de toevoer van mensen vanuit het station non-stop doorstroomt richting het centrum van de stad.
Vreemde keuze, zult u wellicht denken. Maar de gekozen locatie van mamma duif is misschien beter overdacht dan in eerste instantie lijkt. Na een gedegen marktonderzoek heeft mama duif het eerste takje van haar nest  gelegd in de buurt van een oude maar betrouwbare, wijze en veilige boom. Een oersterke boom met een enorme, reeds diepgewortelde, knoestige stam. Onbewegelijk en stabiel aan de onderkant voor een rotsvaste basis tijdens de flinke stormen die woeden maar met ruim voldoende verse groene blaadjes en flexibele twijgjes om met alle winden mee te kunnen waaien. De Zabriski boom. Dezelfde boom waar ik 2 jaar geleden geland ben.

De Turkse Tortelduif volgt iedere beweging die ik maak, terwijl hij fier en met borst vooruit zijn donsveertjes probeert uit te slaan. De kleine donder groeit hard, zijn ouders vliegen af en aan om de jongen, laten we hem Mustafa noemen, te voeden en te verzorgen. En braaf als hij is, altijd kijkt hij uit naar hun terugkomst. Op de balustrade van het hoge raam naast mijn bureau waar mijn ogen wel eens naar buiten wegdwalen om even in het niets te zijn. En dat schept toch een band, het begin van de vriendschap tussen de Turkse Tortelduif en mij.

Op een dag, terwijl ik nietsvermoedend en achter mijn computer aan werk ben, hoor ik een zacht getik. Ik denk ik dat ik het me verbeeld en werk weer door. Maar het getik houdt aan en wordt zelfs dringender en harder. Ik kijk een beetje geïrriteerd op, ik was net zo lekker bezig. Ik zie dat Mustafa met zijn snaveltje tegen het raam aan het tikken is. Ik loop achter mijn bureau vandaan en loop naar het raam. Wanneer ik op mijn knieën op de grond zit en het raam voorzichtig openmaak, springt hij op m’n hand. Hij wil me wat belangrijks vragen...

Hij vertelt me dat het niet lang meer zal duren voordat hij het ouderlijk nest moet verlaten en zijn vleugels uit zal slaan om de wijde wereld in te trekken. Tijd om verder kijken dan de Stationsweg, tijd om te ontdekken en tijd voor avontuur. Nieuwe dingen zien, nieuwe ervaringen opdoen. Vrij zijn en rondfladderen en zien wat het leven hem brengt. Maar gezien hij geen broertjes of zusjes meer heeft thuiswonen, zal hij dit avontuur alleen moeten aangaan. En hoe snel hij ook groeit en hoe groot hij ook wordt, dat vind Mustafa toch nog wel een beetje eng. Zenuwachtig hupt hij van zijn ene pootje op het andere, want hij heeft een ideetje wat hij me wil voorleggen.

Hij heeft het plan opgevat om zijn eerste grote reis, zonaanbidder als hij is, het land van zijn voorouders aan te doen, Turkije, Alanya om precies te zijn. Maar zo’n grote reis en dan helemaal alleen, dat is toch wel heel wat voor het kleine duifje en het hoge woord komt eruit. “Zeg Elles; wat denk je ervan om misschien... samen met mij, als je dat wilt natuurlijk, uit te vliegen?” Ik krab me op m’n hoofd en denk even na. Dan zeg ik: “Lief vogeltje, waarom ook niet?” Zo werden Mustafa de Turkse Tortelduif en ik trouwe vrienden en bondgenoten en besloten we samen die oersterke boom met knoestige stam, sappige blaadjes en flexibele twijgjes te verlaten en uit te vliegen. Een veilige boom met een bekend nest inruilen voor een onbekend avontuur waarvan je niet weet wat het je brengen zal is een enge en grote stap. Maar het leven is onvoorspelbaar, alles is mogelijk. Wellicht vliegen we nog eens terug naar het ouderlijk nest, misschien om alleen op een kop koffie te drinken maar misschien ook om ons weer opnieuw te nestelen op één van de Zabriski takken. We zullen zien. Maar voorlopig ga ik, ver weg, nieuwe boompjes planten. Die hopelijk ooit de Zabriski boom kunnen evenaren.



Posted: 15:06, 22/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link